Zdzisław „Otello” Horodecki
Biografia
Zdzisław Horodecki, znany także pod artystycznym mianem Otello, urodził się 1 maja 1948 w Olsztynie w rodzinie szlacheckiej herbu Kornic według Uruskiego. Syn zesłańców syberyjskich, mieszka i tworzy w Warszawie.
Ukończył Państwowe Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie na wydziale malarstwa scenicznego i scenografii. Studiował malarstwo, grafikę, scenografię i architekturę wnętrz wraz ze studiami muzykologicznymi; ze specjalizacją teorią muzyki. Doktorat uzyskał w zakresie historii opery. Stryjecznym dziadkiem Horodeckiego jest znany architekt Władysław Horodecki.
W 1968 roku, w trakcie studiów, został przyjęty do Związku Polskich Artystów Plastyków; był wówczas najmłodszym zawodowym artystą plastykiem w Polsce. Debiutował wystawą indywidualną malarstwa w Klubie Hybrydy w roku 1969.
Wystawiał indywidualnie w Polsce i za granicą; jego obrazy znajdują się w kolekcjach prywatnych i fundacjach o zasięgu międzynarodowym. W latach 70. XX wieku rozpoczął działalność wystawienniczą i był generalnym projektantem wielu wystaw i ekspozycji handlowych, artystycznych, m.in. Fryderyk Chopin na zamówienie MSZiTowarzystwa im. Fryderyka Chopina (25 państw) oraz największej wystawy w historii artystycznej fotografiki polskiej Polska – Kraj – Ludzie w Maneżu Moskwy (1974), za którą otrzymał wraz z zespołem nagrodę państwową.
Jest autorem koncepcji wielu neonów warszawskich, projektantem plakatów społeczno-politycznych, znaków graficznych, m.in. logo PZPR, znaczków filatelistycznych – serii; medalionów, plakatów filmowych i reklamowych, a także godła kilku instytucji państwowych.
W połowie lat 70. XX wieku wykonał generalny projekt humanizacji wielkiego zakładu przemysłowego Polska Wełna w Zielonej Górze – była to jego największe przedsięwzięcie projektowe w życiu. Dotyczyło kolorystyki hal, kolorystyki maszyn z uwzględnieniem psychologicznego oddziaływania barw, ubiorów, terenów okalających, elewacji kolorystycznych i zaplecza socjalnego w pojęciu estetyki architektury wnętrz i humanizacji wypoczynku i rekreacji.
Jest autorem plakatów dla Filmu Polskiego, projektów folderów reklamowych oraz czołówki eksportowej rozpoczynającej każdy film polski. Projektant polskich stoisk artystyczno-ekspozycyjnych na Międzynarodowych Festiwalach Filmowych m.in. w Berlinie Zachodnim, San Sebastián, Santander, Wenecji, San Remo, Karlowych Warach, Moskwie i Cannesie oraz ekspozycji artystycznych dotyczących filmów Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Zanussiego, Kazimierza Kutza, Krzysztofa Kieślowskiego, Janusza Kijowskiego i Agnieszki Holland. Był generalnym projektantem Festiwali Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku w roku 1980, a także godła tegoż festiwalu.
Przez wiele lat współpracował z Polskim Radiem w redakcji muzycznej oraz literackiej jako recenzent operowy. Jest twórcą najdłuższego serialu biograficznego o Plácido Domingo – Plácido Domingo – Moje życie na scenie – oraz Teatrów Operowych i Muzycznych PR; napisał 17 premierowych słuchowisk, m.in. Pamiętniki Beniamina F. Pinkertona, Tragedia Don Carlosa, Otello – maur pokonany, czyli Szekspir i Verdi. Prowadzi także audycję Opera Tygodnia. Uważany był, obok Jana Webera, za najbardziej słuchanego autora Polskiego Radia. Na zlecenie Universal Music Group Poland (Deutsche Grammophon, Decca Records, Philips Classics) napisał opracowanie naukowe o fizjologii i funkcji głosu Plácido Domingo pt. Piramida Dominga.
Owocem wieloletnich analiz teoretycznych muzyki w powiązaniu z literaturą i malarstwem jest powstanie nowego spojrzenia na sztuki wyższe, określonego mianem przypadku kreacyjnego. Tworzy teorię plansjonizmu aleatorystycznego, kierunku obejmującego malarstwo, literaturę i muzykę oraz środki przekazu; prace prezentuje w Manifest Aleatoryzmu (teoria neoaleatoryzmu).