Andrzej Friszke
Biografia
Andrzej Friszke urodził się 29 sierpnia 1956 roku w Olsztynie. Jego ojcem był Edmund Friszke, ksiądz Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce.
Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Gałczyńskiego w Olsztynie, a w 1979 roku studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1994 uzyskał stopień doktora nauk historycznych na podstawie pracy Kształtowanie się opozycji przedsolidarnościowej 1968–1980, której promotorem był Tomasz Szarota. W 2000 habilitował się na podstawie książki Życie polityczne emigracji. W 2009 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych. Specjalizuje się w historii najnowszej.
W 1980 został członkiem warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. W 1981 redaktor w dziale historycznym Tygodnika Solidarność. Pracował także w pismach Głos Wolny Wolność Ubezpieczający. Od 1982 kierownik działu historycznego czasopisma Więź. W latach 1983–1984 przebywał w Wiedniu w ramach stypendium Fundacji im. Johanna Gottfrieda Herdera. Następnie prowadził w Londynie badania nad dziejami rządu polskiego i podziemia w kraju w latach II wojny światowej. Współpracował z wydawnictwami emigracyjnymi, zwłaszcza z Zeszytami Historycznymi.
W 1990 zatrudniony w Instytucie Studiów Politycznych PAN. Od 1998 wykładowca prowadzący zajęcia także m.in. w Collegium Civitas. Wybierany na członka korespondenta (2013) i członka rzeczywistego (2025) Polskiej Akademii Nauk. W 2020 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. W 2000 został przewodniczącym zarządu Stowarzyszenia Archiwum Solidarności. Powoływany również w skład kolegium Europejskiego Centrum Solidarności oraz rady Muzeum Historii Polski w Warszawie. Członek Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Warszawie.
W 1999 z rekomendacji Unii Wolności został powołany w skład Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej. W 2007 z ramienia Platformy Obywatelskiej ponownie był kandydatem na to stanowisko, jednak nie został wybrany. W 2011 wszedł w skład nowo powołanej Rady IPN. Organ ten został zniesiony nowelizacją ustawy o IPN w 2016.
W latach 2007–2020 był konsultantem Komisji Historycznej zajmującej się lustracją duchownych Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP.
Odznaczenia i wyróżnienia: w 2005 Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis; w 2006 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; w 2011 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.
Wybrane publikacje obejmują m.in. KOR. Ludzie-działania-idee (1983), Życie polityczne Emigracji (1999), Rewolucja Solidarności 1980–1981 (2014) oraz PRL wobec Kościoła. Akta 1970–1978 (2010).