Włodzimierz Łopaczyński
Biografia
Włodzimierz Łopaczyński urodził się w Olsztynie. W młodości ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Olsztynie w 1974 roku, a rok wcześniej został finalistą Ogólnopolskiej Olimpiady Biologicznej. W latach 1974–1980 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Białymstoku (obecnie Uniwersytet Medyczny w Białymstoku). Podczas studiów założył i pełnił funkcję prezesa Studenckiego Klubu Wysokogórskiego działającego pod auspicjami Oddziału Międzyuczelnianego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (PTTK) w Białymstoku.
Po uzyskaniu dyplomu lekarza podjął pracę w Zakładzie Chemii Ogólnej AMB, gdzie utworzył pracownię immunologii. Następnie pracował w Klinice Endokrynologii, Diabetologii i Chorób Wewnętrznych AMB. W 1983 zdał I stopień z chorób wewnętrznych, a w 1986 II stopień. W 1985 obronił doktorat pracą pt. „Rybosomy nabłoniaka Guerin”.
W 1988 wyjechał do Stanów Zjednoczonych na stypendium fundacji J.E. Fogarty’ego do Narodowego Instytutu Raka w Bethesda, Maryland. W Stanach Zjednoczonych osiadł na stałe i kontynuował swoją aktywność naukową.
Pracował w Narodowym Instytucie Raka na Oddziale Metabolizmu (Metabolism Branch, NCI/NIH) w Bethesda jako Visiting Scientist. Następnie został zatrudniony jako naukowiec na Uniwersytecie Pensylwanii w Filadelfii (UPenn), a później przeniósł się na Uniwersytet Północnej Karoliny w Chapel Hill (UNC Chapel Hill).
W 2005 powrócił do Narodowego Instytutu Raka i objął stanowisko dyrektora ds. Ewaluacji Naukowych (Scientific Review Officer). W 2017 został zastępcą dyrektora Działu Działalności Zewnętrznej (Division of Extramural Activities, NCI/NIH), zajmującego się oceną projektów naukowych z dziedziny onkologii, badań podstawowych oraz szerokich badań klinicznych, napływających do NCI w postaci aplikacji o granty, czyli finansowanie.
Główne kierunki działalności naukowej to onkologia molekularna i endokrynologia. Po obronie doktoratu z biochemii, przez prawie dwadzieścia lat uczestniczył w programie badawczym, którego głównym celem było zrozumienie molekularnego mechanizmu działaniainSilinulow najważniejszych czynników IGF-1 i IGF-2. Badał szlak przekazywania sygnału po związaniu się ligandu (IGF-1) ze swoim receptorem w komórkach nowotworowych, co obejmuje kaskadę kinazy tyrozynowej aktywującą Ras, MAP (ERK) kinazy i wreszcie różne regulatory transkrypcji na poziomie jądra komórkowego.
Skupił się również na opracowaniu projektu badawczego powiązanego z próbami klinicznymi dotyczącymi zapobiegania rakowi piersi oraz gruczołu krokowego. Nadzorował badania nad genotoksycznością genisteiny u pacjentów w trakcie prób klinicznych tego potencjalnego leku. Był również inicjatorem i głównym wykonawcą badań nad standaryzacją testu ELISpot w celu wykorzystania go w badaniach klinicznych.
Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu artykułów opublikowanych w recenzowanej prasie naukowej, oraz książek: „Growth hormone and somatomedins during lifespan”; „Stem Cells and Human Diseases”; „Lost in translation: Barriers to incentives for translational research in medical sciences”. Ta ostatnia książka zawiera kompleksowy przegląd metod translacyjnych obejmujący znaczące odkrycia i pionierski wkład w takich dziedzinach, jak immunologia nowotworów, endokrynologia i zaburzenia metaboliczne, terapia genowa, komórki macierzyste, biostatystyka oraz badania populacyjne.
Członkostwo naukowe: Należał do American Endocrine Society, Polskiego Towarzystwa Biochemicznego, Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego. Udzielał się jako recenzent oraz członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism naukowych. Uczestniczył w komitetach organizacyjnych konferencji Cancer Research and Targeted Therapy CRT-2016 w Baltimore oraz CRT-2017 w Miami.