Mariusz Hermanowicz

Mariusz Hermanowicz urodził się w Olsztynie w 1950 roku w rodzinie repatriowanej z Wilna, gdzie jego wuj Piotr Hermanowicz był znanym rzeźbiarzem.

Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego w Olsztynie studiował na Wydziale Operatorskim Łódzkiej PWSFTviT (Dyplom 1974), realizując w czasie studiów szeregi etiud jako operator filmowy.

W czasie studiów i po ich ukończeniu pracował jako fotografik, otrzymując za swe prace najwyższe polskie wyróżnienie fotograficzne Złocisty Jantar w dziale Fotografia mówi (1977), a następnie wstępując w 1978 do ZPAF.

Jego zdjęcia charakteryzowała ironia, absurdalne pokrewne pisarstwu Mrożka, poczucie humoru oraz dążenie do perfekcji technicznej. Pomimo że od dziesięcioleci mieszkał we Francji, gdzie wystawiał zdjęcia, starał się regularnie wystawiać w Polsce. Miał wystawy indywidualne we Francji, Holandii, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.

Stan wojenny zastał Hermanowicza w Paryżu. Natychmiast postanowił powrócić do kraju, jednak nie mogąc się pogodzić z ówczesną rzeczywistością w kraju zdecydował się w kilka miesięcy później na emigrację do Francji, gdzie miał więzy rodzinne. Najpierw mieszkał w Alzacji, potem w Poitiers, ostatecznie od 1990 roku w Orleanie, wszędzie pracując jako fotograf zajmujący się dokumentacją zabytków dla Francuskiego Ministerstwa Kultury.

W ostatniej dekadzie życia zajął się również dokumentowaniem przeszłości swojej rodziny na Kresach oraz wykonał serię zdjęć starego Wilna dużym formatem, które złożyły się na wystawę Wilno, a jednak...

Spuścizna artystyczna Hermanowicza obejmuje charakterystyczne dla niego cykle zdjęć, niejednokrotnie z ironią oraz portrety znanych postaci polskiego świata kultury, a także zdjęcia starego Wilna i portrety kobiet. Jego prace znajdują się w zbiorach Centre Georges Pompidou w Paryżu, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Fonds regional d'art contemporain Poitou-Charentes oraz Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie.